Chciałam uniknąć tego tematu, ale żyjąc w warszawskim światku najwyraźniej się nie da. Chodzi oczywiście o sławetny KRZYŻ. Kolejny z polskich absurdów osiągnął poziom tak wysokiej gupoty, że nie sposób jest już nawet udawać, że nic się nie dzieje.
Jaki jest mój stosunek do krzyża pod Pałacem Prezydenckim? Szczerze powiedziawszy, ani mi on przeszkadza, ani nie przeszkadza. Skoro jest, to jest – i tyle. Ludzie, o co tyle szumu?! Odpowiednim miejscem dla krzyża jest kościół, ale w sumie komu by to przeszkadzało, jakby jednak został tam, gdzie stoi?
Sam krzyż mnie nie denerwuje, za to denerwuje mnie cyrk, jaki się wokół niego dzieje. Od jakiegoś czasu nawet przejść spokojnie Krakowskim Przedmieściem nie można – ciasno tam i głośno, że aż uszy bolą.
Jedni są przeciw usunięciu krzyża (w ogóle co to za słowo – usunięcie! – w końcu nikt tego krzyża nie chciał wyrzucać na śmietnik, tylko zanieść do kościoła), inni muszą koniecznie doprowadzić do wyniesienia krzyża, a jeszcze inni przychodzą popatrzeć na całe przedstawienie i napić się chłodnej wódeczki.
Co jest z tymi ludźmi? Mam wrażenie, że im odbiło. W sumie nic dziwnego, media podjudzają obie strony. Nie chce mi się nawet wspominać, jak całą sprawę przedstawia Radio Maryja. A to, co wygadują i robią księża w małych wiejskich parafiach, jest już zupełnie niedorzeczne. W parafii babci mojej koleżanki ksiądz podjudzał staruszki, by wsiadły w pierwszy autobus do stolicy, oczywiście zabrawszy ze sobą różańce i jakąś „broń”… na wypadek gdyby zostały zaatakowane.
Cała nocna ,,Akcja Krzyż” tym bardziej do mnie nie przemówiła. Ludzie zrobili sobie cyrk i zabawę z poważnej sprawy. Niektórzy to sobie tam przyszli pośpiewać piosenki biesiadne z piwkiem w ręce. Mi to się już w głowie nie mieściło.
Albo połowie Warszawy nagle od upału odwaliło, albo stolica to miasto głupców i prostaków. Nie mam innego wyjaśnienia.
Krzyż tymczasem stoi jak stał i mam nadzieję, że huragany protestów, kłótni i tym podobnych go nie zniszczą.
Uwaga! Obrońcy...
